Het bestuur van BWM wordt gevormd door mensen die in de biowetenschappen of in maatschappelijke functies brede ervaring hebben. Het bestuur stelt ook de onderwerpen van de cahiers vast en wijst de themaredactie aan. Er is altijd één bestuurslid in iedere themaredactie vertegenwoordigd.

Jannes van Everdingen
Jannes van Everdingen

Jannes van Everdingen (1952) heeft na zijn studie geneeskunde te Leiden (1970-1977), een zomerassistentschap interne geneeskunde in het academisch ziekenhuis en aansluitend een assistentschap interne geneeskunde en dermatologie te Paramaribo (1977-1979), de opleiding dermatologie aan de universiteit van Amsterdam gevolgd (1979-1983). Na de afronding hiervan was hij naast deeltijd dermatoloog in het AMC werkzaam bij het Kwaliteitsinstituut voor de gezondheidszorg CBO. Hij stond aan de basis van de richtlijnontwikkeling in Nederland en promoveerde op dat onderwerp in 1988 (‘Consensus in de geneeskunde’, UvA). Nadien was hij nog 20 jaar verbonden aan het CBO, onder meer als secretaris van de Medisch Wetenschappelijk Raad, hoofd richtlijnprogramma en adjunct-directeur. In 2009 werd hij directeur van de Nederlandse Vereniging voor Dermatologie en van het Huidfonds en algemeen secretaris van de Regieraad voor Kwaliteit van Zorg (adviesorgaan van VWS). Die laatste functie ruilde hij in 2013 in voor een adviseurschap bij het nieuwe Zorginstituut Nederland. Vanaf zijn assistententijd schreef of redigeerde hij boeken, gemiddeld twee per jaar. Zodoende heeft hij meer dan vijftig boektitels op zijn naam staan, waaronder het Geneeskundig Woordenboek van Pinkhof-Hilfman, Diagnose & Therapie en Evidence-based richtlijnontwikkeling (Springer), het Medisch Handboek (Kosmos) en het Junior dokters woordenboek (Van Dale). In 2001 ontving hij de Van Walree Prijs van de Koninklijke Nederlandse Academie van Wetenschappen, voor zijn werk op het snijvlak van medische wetenschap, kliniek en journalistiek. Op dat vlak is hij nog steeds actief. Jannes van Everdingen is voorzitter van het bestuur van stichting Biowetenschappen en Maatschappij.

Wiel Hoekstra
Wiel Hoekstra

Wiel Hoekstra (1939) is sinds 2004 emeritus hoogleraar Algemene Microbiologie en was van 2004 tot en met 2006 directeur Instituten Levenswetenschappen van de KNAW. Hij is lid van de KNAW. Hij studeerde chemie aan de Universiteit Utrecht (UU) waar hij in 1966 promoveerde op een proefschrift getiteld Restrictie en modificatie van DNA in E. coli. Van 1981 tot 2004 werkte hij als hoogleraar aan de UU. Van 1997 tot 2003 was hij decaan van de toenmalige faculteit Biologie van de UU. Professor Hoekstra was voorzitter van diverse organisaties binnen de biologie, o.a. de Biologische Raad, sector Biologie KNAW en de Nederlandse Vereniging voor Microbiologie. Hij is momenteel bestuurslid van de Stichting Antonie van Leeuwenhoek en penningmeester van de stichting Biowetenschappen en Maatschappij.

Jaap van Dissel
Jaap van Dissel

Jaap van Dissel (1957) is sinds augustus 2013 directeur van het Centrum Infectieziektebestrijding (CIb) van het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM). Daarnaast is hij hoogleraar en hoofd van de afdeling Infectieziekten in het LUMC. Na een opleiding in de interne geneeskunde en specialisatie in infectieziekten bij het Leids Universitair Medisch Centrum (LUMC) verbleef hij voor onderzoek aan Duke University Medical Center, Durham NC, en Cold Spring Harbour Laboratories, NY. Hij richtte een referentiecentrum voor de diagnose en behandeling van volwassenen met afweerstoornissen op, en een regionaal infectieziektenonderzoeknetwerk van klinieken en huisartsen in het westelijke deel van Nederland. Sinds 2012 is hij hoofdopleider Interne Geneeskunde in de opleidingsregio Leiden-LUMC. Hij is lid van de Gezondheidsraad, het Medisch Tuchtcollege en het College ter beoordeling van Geneesmiddelen. Hij maakt(e) deel uit van verscheidene beleidscommissies op het gebied van infectieziekten, waaronder die naar de aanpak van Q-koorts in Nederland.

Bas Defize
Bas Defize

Bas Defize (1955) is docent Molecular Life sciences aan het University College Utrecht (UCU), het honours college van de Universiteit Utrecht. Bas Defize studeerde biologie in Utrecht. Hij promoveerde in 1988 op een onderzoek naar het werkingsmechanisme van een groeifactor die cellen aanzet tot deling, en die inmiddels bekend staat als een belangrijke indicator voor de kwaadaardigheid van kankercellen. Na een tweejarig postdoctoraal onderzoek in San Diego voor het Koningin Wilhelmina Fonds, ging hij in 1990 een onderzoeksgroep leiden aan het Hubrecht laboratorium der KNAW waar hij het gedrag van stamcellen bestudeerde. Hij was enige tijd managing director van de Utrecht Graduate School for Cancer and Developmental Biology, en vanaf 2007 werkt hij full time voor het UCU, waar hij colleges geeft in moleculaire (cel) biologie, ontwikkelingsbiologie en de betekenis van nieuwe inzichten in de life sciences voor de maatschappij. Hij heeft zich vooral de laatste jaren sterk gemaakt voor het verspreiden van wetenschappelijke kennis naar het grote publiek via lezingen en publicaties. Zo heeft hij gedurende zes jaar deel uitgemaakt van een panel wetenschappers in de succesvolle Teleac televisiequiz Hoe?Zo! en verscheen hij in verschillende media om te spreken over wetenschap.

Francine Govers
Francine Govers

Francine Govers (1955) is hoogleraar bij Wageningen Universiteit en verbonden aan het Laboratorium voor Fytopathologie van de Plant Sciences Group. Zij is tevens programma directeur van het Centre for BioSystems Genomics, een van de Centres of Excellence van het Netherlands Genomics Initiative. Professor Govers is gespecialiseerd in plant-pathogeen interacties en leidt een onderzoeksgroep die zich richt op ziektes veroorzaakt door Phytophthora soorten, in het bijzonder Phytophthora infestans, de veroorzaker van de aardappelziekte. Deze ziekte is welbekend van de grote Ierse hongersnood in 1845, en leidt nog steeds tot enorme opbrengstverliezen in de aardappelteelt wereldwijd. Francine Govers studeerde plantenziektenkunde in Wageningen en promoveerde daar in 1987 op onderzoek aan stikstofbindende wortelknolletjes. In 2000 ontving zij een Aspasia beurs van NWO. Zij is lid van de subcommissie Landbouw van de Commissie Genetische Modificatie (COGEM), bestuurslid van Dr. Catharine van Tussenbroek Fonds, en lid van de Koninklijke Hollandsche Maatschappij der Wetenschappen.

Ben Hamel
Ben Hamel

Ben Hamel (1944) is opgeleid als kinderarts en later klinisch geneticus in het Radboudumc te Nijmegen. Zijn werkzame leven heeft zich daar ook afgespeeld afgezien van de 8 jaar dat hij werkzaam is geweest in Tanzania, laatstelijk nog na zijn pensionering in 2009 tot begin 2013 alsdirector of postgraduate studies aan het KCMU College te Moshi en van ruim 1 jaar als voorbereiding op het werk in de tropen in het toen nog bestaande Bethlehem ziekenhuis in ’s-Gravenhage. Vanaf 1986 was hij hoofd van de sectie klinische genetica van de afdeling Genetica en vanaf 1989 opleider voor het specialisme Klinische Genetica. Jarenlang was hij voorzitter van de Stichting Klinische Genetica Nijmegen en Omstreken en een aantal jaren van de Stichting Prenatale Screening Nijmegen. Hij vervulde talloze functies binnen de Vereniging Klinische Genetica Nederland, die hem in 2008 tot erelid benoemde. Hij promoveerde – laat – op een proefschrift getiteld “X-linked mental retardation: a clinical and molecular study”, waarna hij enige tijd later tot hoogleraar klinische genetica in het bijzonder van verstandelijke handicaps werd benoemd. Hij was mede-oprichter van het zeer succesvolle European MRX consortium. Behalve (X-linked) verstandelijke handicaps hadden erfelijke bindweefsel aandoeningen en dysmorfologie zijn belangstelling. Hij was co-director van de cursus “From developmental genes to dysmorphology” van de European School of Medical Genetics in Bertinoro, Italië en director van “the Indonesian course in medical genetics” in Semarang, Indonesia. Bij zijn afscheid van het Radboudumc werd hij benoemd tot erelid van de Marfan Contactgroep en tot Officier in de Orde van Oranje Nassau.

Mariette van den Hoven
Mariette van den Hoven

Mariëtte van den Hoven (1970) is als senior onderzoeker en docent werkzaam bij het Ethiek Instituut van de universiteit Utrecht. Ze is gepromoveerd in 2006 op het proefschrift ‘A Claim for Reasonable Morality. Commonsense morality in the debate on the limits of morality’ (Utrecht: Zeno LII). Haar onderzoeksfocus ligt op 1) public health en preventie (obesitas, kindermishandeling, vaccinaties, jeugdzorg) en 2) onderzoek naar beroepsethiek en educatie, waarbij de notie van morele competentie centraal staat. Als docent participeert ze in de master Applied Ethics, bachelor en masteronderwijs aan diverse faculteiten (GNK, FAR, FSW, …) en is ze betrokken bij Young Leaders League. Ze coördineert het onderwijs dat vanuit het Ethiek Instituut aan andere faculteiten en opleidingen wordt gedoceerd, alsmede het onderwijs dat aan postacademische opleidingen (zoals NSPOH) wordt verzorgd.

Christine Mummery
Christine Mummery

Christine Mummery (1953) is hoogleraar Ontwikkelingsbiologie en Hoofd van de afdeling Anatomie en Embryologie in het LUMC. Na haar studie natuurkunde aan de Universiteit van Nottingham voerde zij aan de Universiteit van Londen een promotieonderzoek uit op het terrein van de biofysica. Vanaf 1978 bezette zij een postdoc-plaats aan het Hubrecht Instituut in Utrecht, waar zij in 1985 groepsleider werd. Haar onderzoek richtte zich vooral op muizenembryonen en embryonale muizenstamcellen waarin zij groei en differentiatie in de vroege ontwikkeling bestudeerde. In 2000 introduceerde zij menselijke embryonale stamcellen in Nederland en ontving zij de eerste licentie om nieuwe cellijnen uit overtollige IVF embryonen te ontwikkelen. In 2002 werd zij door het Interuniversitair Cardiologisch Instituut Nederland tot hoogleraar Ontwikkelingsbiologie van het Hart benoemd aan het Utrechts Universitair Medisch Centrum. In 2007 ontving zij een Harvard Stem Cell Institute / Radcliffe Fellowship voor een sabbattical aan het MGH en het Department of Disease Biophysics in Harvard. In mei 2008 kwam zij met haar groep naar het LUMC waar het onderzoek aan menselijke embryonale stamcellen en cardiovasculaire cellijnen wordt voortgezet, nu met inbegrip van geïnduceerde pluripotente stamcellen. Christine Mummery is thans Deputy Editor in Chief van Stem Cell Research, en zij heeft zitting in de Editorial (Advisory) Boards van Cell Stem Cell, Stem Cells, the International Journal of Developmental Biology, en Differentiation. Zij heeft tevens bestuursfuncties in de Nederlandse Hartstichting, de Centrale Commissie voor Onderzoek met Mensen, de KNAW en ZonMw.

Pim van Gool
Pim van Gool

Pim van Gool (1957) is sinds 1 september 2012 voorzitter van de Gezondheidsraad. Hij studeerde geneeskunde aan de Universiteit van Amsterdam en promoveerde aldaar op dierexperimenteel onderzoek naar hersenveroudering, verricht bij het Nederlands Instituut voor Hersenonderzoek. Hij heeft ruim 25 jaar ervaring in de gezondheidszorg en wetenschap. In 2000 werd hij benoemd tot hoogleraar in de neurologie, in het bijzonder de dementieën. In dit verband deed hij onderzoek naar doelmatige diagnostiek, nieuwe geneesmiddelen, prionziekten en preventie van dementie. Daarnaast heeft hij zich beziggehouden met onderwerpen buiten de neurologie zoals onderzoek bij verstandelijk gehandicapten, primaire gezondheidspreventie, en forensische psychiatrische aandoeningen. Sinds 2005 is hij lid van de Gezondheidsraad. Hij was als lid en voorzitter actief in verschillende Gezondheidsraadcommissies, landelijke richtlijnenwerkgroepen en wetenschappelijke en maatschappelijke adviesraden. Internationaal is hij actief in het European Dementia Prevention Initiative en als lid van één van de permanente wetenschappelijke adviesgroepen van de European Medicines Agency (EMA).

Ellen van Donk
Ellen van Donk

Ellen van Donk (1953) is sinds 1997 Hoofd van de afdeling Aquatische Ecologie van het Nederlands instituut voor Ecologie in Wageningen (NIOO-KNAW) en sinds 2009 profileringshoogleraar Aquatische Ecologie aan de Universiteit van Utrecht. Daarnaast is zij gasthoogleraar aan de Universiteit van Lund (Zweden). Na haar studie Medicijnen (tot kandidaatsexamen) en Biologie aan de Universiteit van Amsterdam voerde zij aan de diezelfde universiteit en aan de Universiteit van Michigan (Ann Arbor, USA) een promotieonderzoek uit op het terrein van de Limnologie (PhD 1983). Vanaf 1983 tot 1989 werkte zij als Hoofd van de afdeling Wateronderzoek bij de Provincie Utrecht en daarna (1989 –1997) als Universitair Hoofddocent aan de Universiteit Wageningen bij de Vakgroep Waterkwaliteits Beheer en Aquatische Ecologie. Verder is zij gasthoogleraar geweest aan de Radboud Universiteit Nijmegen (1999-2009) en Universiteit van Oslo, Noorwegen (2001-2011). Haar onderzoeksgroep op het NIOO bestudeert de sturingsmechanismen van de dynamiek en structuur van voedselwebben in meren. Er wordt onderzoek gedaan aan bijvoorbeeld giftige blauwwieren, chemische communicatie tussen aquatische organismen en parasitaire schimmelinfecties. Ook wordt bestudeerd hoe milieuveranderingen, zoals klimaatverandering en overbemesting, voedselwebben in meren beïnvloeden. De verkregen kennis is onder meer van belang voor de restauratie van meren. Voor meer informatie zie haar personal website:http://www.nioo.knaw.nl/users/evandonk/

Dhr. J.F.B.C.D. van Oranje M.Sc. MBA : tot aan zijn tragische ongeluk in 2012 speelde zijne Koninklijke Hoogheid prins Friso van Oranje gedurende zes jaren een actieve rol als vicevoorzitter in het bestuur van de stichting.

Bureau:

Rianne Blok: communicatieadviseur
Monique Verheij: senior secretaresse

Raad van advies:

Prof. dr. P. van Aken
Prof. dr. D. van Bekkum
Prof. dr. J.P.M. Geraedts
Prof. dr. J.A. Knottnerus
Prof. dr. J. Osse
Prof. dr. E. Schroten
Prof. dr. J. van den Broek

Ereleden:

Z.K.H. Prins Claus †
Prof. dr. D.W. van Bekkum